Wiep Idzenga
Nieuws > Archief > juli 2010-december 2010

juli 2010-december 2010



30 december 2010


Vandaag op Torpedo Magazine bijdrage III, over Russen in een Mongoolse trein.

Hoeveel wodka heeft een mens nodig?


                                 
                                                                  
                                                                      Foto: Wiep Idzenga


24 december 2010


In het nieuwe Feyenoord Magazine een reconstructie van de reis die het eerste elftal in 1946 (!) maakte naar Curaçao. De twee nog levende spelers, Cor van Munster en Jan Bens, vertelden mooie verhalen.


Cola en cocktails in het paradijs heet het. Onder de foto een fragment:


                                     
                                               Jan Bens met het gedenkboek
                                                               (foto: Sportgeschiedenis.nl)



En voor ‘de voormalige straatschoffies die nog rondliepen met bleke bekkies van de hongerwinter,’ zoals Jan Bens het omschreef, werd het na elke tussenstop – het waren er zeven – steeds beter met het eten en drinken. Zonder bonnen, die een jaar na de oorlog in Nederland nog altijd nodig waren om inkopen te doen, genoten de Feyenoorders van ham, gebakken ei, broodjes, koffie en appels. Vliegend boven de Caribische Zee brachten geserveerde sinaasappels en bananen de voetballers in verrukking: die vruchten hadden ze al in geen zes jaar meer gezien. ‘Niet gek voor een tientje contributie per jaar,’ zeiden de voetballers tegen elkaar.


20 december 2010



Vandaag op Torpedo Magazine mijn tweede bijdrage, nu over een markante kunstenaar in Suriname.

Hosselen en Pinaren in Suriname


                                 


18 december 2010


Ton Eijkenboom weet van geen ophouden. De jongste atletiekbondscoach ooit (23) is nu 75 en is nog drie avonden per week op de baan of hal te vinden. Zijn slechte hart en zijn versleten heupen houden hem niet thuis. Met zijn bus en scootmobiel komt hij nog overal. De recreanten van AV 34 uit Apeldoorn spinnen er garen bij. In de nieuwste Runner's World Eijkenbooms verhaal.


                                         

Een fragment:

‘Mooi hè?’ zegt hij als de meiden gaan uitlopen. Het is een zinsnede die hij deze trainingsavond herhaaldelijk gebruikt. Ton Eijkenboom (75), de man in de gemotoriseerde rolstoel, neemt zijn oranje-zwarte baseballcap even af en veegt zijn kale schedel droog. ‘Voor de meeste atleten is dat het moeilijkst,’ zegt hij dan, ‘rustig aan doen.’ Hij begrijpt het wel. Een paar dagen eerder waren de clubkampioenschappen en veel lopers moeten nog afkicken van het ‘knallen’. Zijn ogen speuren al weer over de baan naar andere sporters die hij vandaag traint. Het is amper voor te stellen dat Eijkenboom dit praktisch elke avond heeft gedaan sinds 1956. De oudste die hij vanavond opdrachten en aanwijzingen geeft – een veteraan van 46 – was toen min acht.


13 december 2010


Vorige week is de website van Torpedo Magazine gelanceerd. In 2007 profileerde het zich als alternatief voor de door commercie gedreven journalistiek. Een Hard Gras over het leven werd het wel genoemd, met schrijvers als Tommy Wieringa, A.L. Snijders, en Nico Dijkshoorn, en fotografen, die verlost van beklemmende formats, mochten maken wat ze wilden. De eerste 3 nummers (nu bij De Slegte voor weinig: kopen!) krijgen een vervolg. Eerst op internet, in het nieuwe jaar ook weer hardcopy. Mijn eerste bijdrage, over Iraanse softporno, staat online:

Videoavond in Yazd (of Hoe soft Iraanse porno kan zijn)


                                 
 

9 december 2010


Hard Gras - het voetbaltijdschrift voor lezers - is al toen aan het 75e nummer. Hulde! En nu rap naar de winkel, want daar ligt ie al mooi te wezen. Mooi van buiten, mooi van binnen met - u raadt het al - een verhaal van mijn hand. Over Hans Croon, de eerste Nederlandse trainer die met een buitenlandse club een Europese prijs pakte. Croon was een aparte, vertellen onder andere Rob Rensenbrink en Jan Boskamp. Hij verliet de voetbalwereld, sloot zich aan bij de Bhagwan, en juist toen hij nieuw geluk had gevonden, verongelukte hij, 48 pas.


                                                                       


Een fragment uit "Een LP van Neil Diamond als afscheidscadeau"

Jan Boskamp was in eerste instantie ook wel gecharmeerd van Croon. ‘Hij had kijk op het spelletje, speelde vooruitstrevend met twee diepe spitsen, werkte hard, en was heel duidelijk en eerlijk. Hij zei alles recht in je smoel. Vanaf het moment dat Croon op sandalen ging lopen, snapte ik geen fluit meer van wat ie zei. Het verbaasde me niks dat hij kort daarna in een hut woonde en oranje pakkies droeg,’ zegt de man die recentelijk furore maakte als circusdirecteur in een Kabouter Plop-film.



23 november 2010


In Verreck Zondagmiddag nemen cabaretier Marcel Verreck en gitarist Paul Pleijsier sprekend en zingend de actualiteit door en ontvangen een keur aan gasten uit de literaire, theatrale en muzikale wereld. Zondag a.s. (om 16.30 in het Haagse theater Diligentia) ben ik een van de gasten, samen met vriend en schrijver Jan Luitzen, de Haagse 'flamingo'-sensatie De Règâhs, en de Haagse cabaretgroep Les Canards.

Komt dat zien en horen! En om Jan Rietman - leeft ie nog? - te citeren: "Kom op tijd, want vol = vol."

Verreck Zondagmiddag in theater Diligentia


15 november 2010


De beste bokser ter wereld komt van de Filippijnen, en dit weekend bewees hij dat opnieuw. Manny 'Pacman' Pacquiao won zijn tiende wereldtitel, verdeeld over 8 (!) gewichtsklassen. Vandaag (maandag) in het Algemeen Dagblad een portret.


                           
                                             De Filippino (in witte broek) liet weinig heel van de
                                                    langere en zwaardere Mexicaan Margarito
                                              

Een fragment:

Geliefd bij boksfans vanwege zijn snelle combinaties, zijn vechtershart, en zijn verlegen lach, in zijn geboorteland razendpopulair als vertegenwoordiger van hoop. Halverwege de jaren negentig leefde Pacquiao immers nog op straat. Hij was van huis weggelopen omdat zijn vader zijn lievelingshond had opgegeten. Om in leven te blijven kocht de jonge Pacquiao broodjes en verpatste ze huis-aan-huis voor een paar pesos meer. Hij moest zijn wijk regelmatig met zijn vuisten verdedigen. Pacquiao bleek talentvol, bokste steeds vaker om geld en werd op zijn veertiende prof.



4 november 2010


In de nieuwste editie van Azië Magazine - een India-special - toeren een oude Royal Enfield Triumph en een schrijver door kleurig Rajasthan.


                                               

Een fragment:

Niet veel later zijn we opgeslokt door de Indiase verkeerschaos. Het is wringen, duwen en trekken. Voelde ik me gisteren tijdens de proefrit in een rustig straatje King of the Road, vandaag rest nederigheid te midden van nietsontziende vrachtwagens, bussen en riksja’s. Om niet onthoofd te worden, moet ik meermalen vol in de remmen. Zestig kilometer buiten Delhi is de ergste hysterie achter de rug. Het is een verademing voor ogen, oren en vooral longen. Na een paar uurtjes in de walm van India’s rijdende schroothoop, voelt het alsof ik een slof sigaretten heb weggepaft. We rijden langs kleurige markten, gifgroene rijstvelden en door slaperige dorpjes, waar ‘twee’ de maximale versnelling is. Karren staan half op de weg. Koeien, kippen en kinderen steken de straat over alsof er nog geen bussen, trucks en Royal Enfields bestaan.


                                 

                                                De Royal Enfield rust uit in een stiller stukje Rajasthan
                                                                          (foto: Wiep Idzenga)


24 oktober 2010


Op deze pikzwarte zondag toch nog wat goed nieuws uit Zuid: het nieuwe Feyenoord Magazine is verschenen, met een - al zeg ik het zelf - mooi portret van oud-speler René Hofman. De te bescheiden, maar zeer talentvolle Limburger werkt al ruim 10 jaar op een dagcentrum voor mensen met een verstandelijke beperking.


                              


Een fragment:

We zijn net op tijd voor de bingo, of het kienen zoals het hier heet. René ontfermt zich over Annie, een schat van een vrouw van 73 die voortdurend lacht. In de pauze zegt ze iets onverstaanbaars tegen me en geeft me een zoen op de wang. ‘Ik denk,’ zegt René Hofman die net langs loopt, ‘dat jullie nu verkering hebben.’ Het is een vrolijke boel. Als de jongen die de getallen voorleest, nummer 90 trekt, zegt hij: ‘negentig, en dat is de leeftijd van René Hofman.’ Iedereen moet lachen. Gerrit, een vrolijke, kale jongen maakt van de gelegenheid gebruik om weer een van de vrouwelijke begeleiders te knuffelen. ‘Gerrit is een baby,’ zegt René. Gerrit lacht naar hem en tikt op z’n voorhoofd. Een meisje dat voor de tweede keer een prijs wint, zegt dat in haar plaats Margot nu iets mag uitzoeken. Het wordt een schrift met kleurstiften. De anderen klappen. Er is nog fris en alcoholvrij bier en dan is het afgelopen.


21 oktober 2010


Luc Krotwaar (42) weet van geen ophouden. Nu, vijftien jaar na zijn eerste marathon, hard lopen tot blessures leidt, gaat de rasatleet - met de geuzennaam De Witte Keniaan - zijn horizon verleggen: de ultraloop. Deze maand in Runner's World een onthullend portret van de bezeten langeafstandsloper.


                                         

Een fragment:

Krotwaar praat nog even door over pijnstillers, spuiten en de oogkleppen die hij tijdens de herstelperiode op had, maar als gevraagd wordt naar zijn gemoedstoestand, valt hij stil. ‘Pfff,’ zegt hij dan,‘die Olympische marathon was het allerhoogste, hè, en ik kon niet van start.’ Hij oogt opnieuw aangeslagen. Het was zo heftig dat hij er nooit met iemand over heeft gesproken, zelfs niet met zijn familie. Ook nu twijfelt hij. Luc heeft liever niet dat iedereen weet hoe diep hij heeft gezeten. Het zou hem te kwetsbaar maken. ‘Schrijf het toch maar op,’ zegt hij dan, ‘misschien helpt het.’



11 september 2010


De recensent van Nusport.nl is "gematigd" enthousiast over het nieuwste nummer van Hard Gras (zie hier: Recensie Hard Gras 73), maar gelukkig is  mijn verhaal over Danish Dynamite wel erg positief ontvangen: Pfieuw!

Voor diegenen die denken dat deze editie een en al broddelwerk is, dat is niet zo. Rafael-biograaf Mark van den Heuvel is al jaren kind aan huis bij de Van der Vaartjes, zo ook deze zomer bij opa en oma in Chiclana de Frontera. Hij keek daar de wedstrijden van Oranje met de Spaanse familie van de international en dat leverde een fijn verhaal op. Datzelfde geldt voor het hoofdstuk over Danish Dynamite van Wiep Idzenga, over het succesvolle Deense nationale elftal van begin jaren tachtig.


31 augustus 2010


Natuurlijk wordt er in het nieuwe nummer van Hard Gras teruggekeken op het afgelopen WK. Onder meer Herman Koch en David Winner richtten hun ogen (en pijlen) op Oranje, de snoeiharde finale en de vraag hoe het met het Hollandse voetbal zo ver heeft kunnen komen. In 'Opkomst en ondergang van Danish Dynamite' wil ik hetzelfde weten, maar dan van de Denen. Magisch, oogstrelend en vernieuwend was het Deense voetbal tijdens het WK 1986, in Zuid-Afrika was het saai en voorspelbaar. Wh'appen?


                                             


Een fragment (over de tijd net voor de bloei van het Deense voetbal):

In de dagen voor interlands hingen ze vooral rond in een nachtclub in Kopenhagen die bekend stond als ‘het clubhuis’. Bondscoach Nielsen zat verderop in de stad aan de bar van zijn eigen Afrikaans ingerichte kroeg – hij had in Gambia gewerkt – met een paar flesjes bier en een overvolle asbak voor zijn neus. Hij liet zich op zijn barkruk ook wel interviewen met zijn shirt open tot aan zijn navel en zijn lange, vettige haar tot op de schouders. ‘Nee,’ zei hij dan, ‘tactische plannen heb ik niet. Het gaat nog altijd om doelpunten maken.’ De volgende ochtend trok hij dan zelf de lijnen op het trainingsveld en liet de spelers even later wat heen en weer huppelen, zelfbedachte oefeningetjes uitvoeren en partijtjes spelen. Op papier had Denemarken een nationaal team, in de praktijk was het slechts een bierelftal. 
25 augustus 2010


Mooi dat er nog steeds behoefte is aan bijzondere, lange verhalen over sport en sporters, en ik prijs me gelukkig dat ik die mag maken. In de nieuwe Runner's World het verhaal van Leslie Pangemanan, privétrainer, ultraloper en oprichter van Run4Schools, een stichting die in- en naschoolse activiteiten organiseert en financiert op scholen in townships van Kaapstad.

 
                                          

Een fragment:

Met een vitaminedrankje in zijn hand denkt Leslie Pangemanan na afloop van de ochtendtraining even na. ‘Ik heb echt niet het idee dat we de boel in Kaapstad volledig kunnen veranderen, maar ik geniet van de tekenen van hoop. De groeiende groep vrijwilligers uit het township bijvoorbeeld en de lachende gezichten van de kinderen. Een bal voedt de maag niet, maar wel de levenslust.’ Hij vertelt vol vuur over de 200 kinderen die met bussen meegaan naar de Two Oceans [Een door hitte en heuvels loodzware ultraloop van 56 kilometer, WI]. Kinderen die normaal nooit het township verlaten, rennen een dag vantevoren een Funrun van 5 kilometer, krijgen er eten, een t-shirt en een medaille en de volgende dag mogen ze een supporterspunt bemannen, water aangeven en de lopers aanmoedigen. ‘Die kinderen hebben echt de dag van hun leven.’ Dat gold ook voor de meisjes uit het township die zich in Durban konden selecteren om te dansen bij de opening van het WK. Run4Schools regelde danspakjes en vervoer. ‘Die meiden werden uitgekozen en weet je wat ze het mooiste vonden,’ vraagt Leslie. ‘De roltrap. Ze hadden nog nooit een roltrap gezien.’


23 augustus 2010


Wat heb ik toch een mooi vak: middagje golfen met oud-Feyenoorder Harry van der Laan, die volgend jaar op het hoogste golfniveau in Nederland debuteert, en dat dan opschrijven. 'In de baan met Harry van der Laan' staat in het nieuwe nummer van Feyenoord Magazine en ligt deze week in de winkel.


                   
  
                                                             Haagse Harry op zijn thuisbaan
                                                     (foto: John de Pater, Feyenoord Magazine)


Een fragment:

Door een opmerking van Kees Jansma komt hij echter nooit meer af van het predikaat ‘te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken’, zijn 50 goals in 112 eredivisieduels ten spijt. Zelfs presentatrice Chazia Mourali verwees er enige tijd geleden naar toen Van der Laan de quiz De Zwakste Schakel vroegtijdig moest verlaten. 'Nu red je het alweer niet op het hoogste niveau, Harry.'’ zei ze. 'Tot ziens.'
              'Bijdehandje. Dat mens weet niks van voetbal,' zegt Harry nadat hij een bal tussen drie bomen door prachtig bij de vlag heeft gelegd. 'Die zin heeft ze van de redactie op een briefje gekregen.' Hij glimlacht even, veegt de loft van zijn club schoon en zegt dan: 'Het is ook helemaal niet waar. Ik had bij subtoppers als Groningen en Roda prima kunnen renderen. Ik had een heleboel tekortkomingen, maar twee dingen waren heel goed ontwikkeld: mijn inzicht rond de goal en mijn afwerkingsvermogen.'