Wiep Idzenga
Nieuws > Archief > januari-juni 2009

januari-juni 2009



7 juni 2009


Een week topgolf achter de rug. In Valkenswaard waren de beste vrouwen op de European Ladies Tour neergestreken voor het Dutch Open, sorry, het ABN AMRO Ladies Open.

Het slot kon niet spannender en de winnares niet mooier:

Hier het verhaal in het AD:

Zenuwslopende climax


Eerder deze week een portret van twee Nederlandse dames op de European Tour, het hoogste niveau in Nederland, Christel Boeljon & Marjet van der Graaff:

Nuchtere  Hollandse golfmeiden.html


                                   
                                                    Christel Boeljon (rechts) en Marjet
                                                                  van der Graaff                                                 
                                                             Foto: Koen Verheijden




En hoe financieert een golfer zijn overstap van de veilige amateurwereldje naar het keiharde profbestaan? De Nederlanders leggen uit:

Sport & Geld


27 mei 2009


In 1959 bedacht de KNVB dat niet landskampioen Ajax (na een beslissingswedstrijd tegen Feyenoord) Europa in zou gaan, maar de winnaar van de nacompetitie tussen de eerste drie clubs in het eindklassement. Feyenoord vernederde Ajax tweemaal (1-6 en 4-2) en PSV eenmaal (7-1). Kat in het bakkie, maar de UEFA wilde van het idee van de KNVB niets weten: gewoon de winnaar Europees laten spelen. In Feyenoord Magazine deze maand een reconstructie van deze curieuze nacompetitie.


                    


Aan de andere kant van de lijn blijft het stil. Henk Schouten (77), Feyenoords artistieke linksbinnen tijdens de opbouwjaren, is nog altijd een vlotte prater, maar nu even niet. Zuchtend vervolgt hij een ogenblik later het gesprek. ‘Kunnen we het niet gewoon hebben over die twee daaropvolgende jaren waarin we wél kampioen werden?’


6 mei 2009


In het mei-nummer van Fiets (het race & mountainbike magazine) een verhaal over de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen. Ieder jaar, een dag voordat de profs op hun fietsen klimmen, starten bijna twintigduizend renners om vrijwillig hun polsen, ruggen en edele delen te laten teisteren door kilometers kasseien. We volgden drie dagen een groep Canadezen die maar deels vermoeden welke ontberingen er in Vlaanderen wachtten.

Het stuk is getiteld Where is De Muur?


                                      
                                                       De gouverneur van Oost-Vlaanderen
                                                       reed ook mee        Foto: Ilona Kamps



Vlak onder de kapel op de top van De Muur van Geraardsbergen passeert Shaun. Hij is blij dat hij even kan stoppen. Shaun zit al ruim zes uur op de fiets en is volledig uitgewoond. ‘Alles doet zeer,’ hijgt hij. ‘Mijn polsen, mijn kont, en ik heb ook koppijn door dat getril.’ Geëmotioneerd en onvast op zijn benen, staart hij naar de kasseien. ‘Where is De Muur?’ vraagt hij plotsklaps. Shaun is door de vermoeienissen van de dag duidelijk gedesoriënteerd. Het lijkt niet verstandig door te fietsen, maar hij wil van opgeven niet weten en vervolgt zwabberend zijn weg op de mooiste helling van Vlaanderens schoonste. Shaun wordt links en recht gepasseerd, zelfs door een man die een blonde Rotterdamse liefdevol naar boven duwt.


28 april 2009


Het is dinsdagochtend elf uur. Aan de bar van Café Magic in het Deense visserdorp Køge is geen kruk onbezet. Een enkele vrouw, maar vooral mannen in overalls drinken bier uit groene flessen. Op de hoek van de toog zit een kleine man. Hij heeft het hoogste woord. De rokers in hun halfopen, glazen kooi met afzuigkap buigen naar voren om niets te missen. Als de man zijn verhaal beëindigd wordt er hard gelachen. Jørgen Kristensen heeft zijn gevoel voor humor nog niet verloren.

Zo begon enkele weken geleden de ontmoeting met Kristensen, de razendsnelle linksbuiten met balgevoel in beide benen, een doos vol trucs en een soepele trap, die begin jaren zeventig bij Feyenoord de moeilijke taak kreeg Coen Moulijn te vervangen. In het nieuwste Feyenoord Magazine een dag uit het barleven van de meer dan sympathieke Deen.


                          
                                            Jorgen Kristensen op het biljart van zijn eigen café
                                            Foto: Ilona Kamps



Ik wil naar buiten lopen om voor de zoveelste keer de parkeerschijf een uurtje te verzetten. ‘Hoeft niet,’ zegt Kristensen. ‘We kennen die man. Hij controleert hier vandaag niet.’ Als ik zeg dat hij dat wel wat eerder had kunnen vertellen, pist Jørgen bijna in de broek van het lachen. De bargasten ook als de grap is vertaald.


8 april 2009


Het nieuws van een herziene uitgave (3e druk) van De Maradona van China was al aangekondigd, de voorkant hadden jullie nog te goed. Tada!!!


                                         


Verwachting is dat uitgave, die nu vooral de liefhebbers van reisliteratuur wil aanspreken, vanaf juni 2009 in de winkels ligt.


31 maart 2009


Sportweek recenseert deze week Achilles 04. Het nummer krijgt een 8 en wordt 'een geslaagde uitgave' genoemd. Erik Brouwer krijgt een pluim met zijn 'ontroerende relaas' over Jack Johnson de eerste zwarte bokser die de wereldtitel zwaargewicht veroverde.

Ik mag van de criticus ook een veer bijsteken:

'Kleurrijk in figuurlijke zin is Dries van Wijhe. De ex-marathonschaatser en -wielrenner leidt een teruggetrokken bestaan op de Veluwe en bedankte vriendelijk mee te werken aan het portret, een meesterstuk, van Wiep Idzenga.'


                                          



24 maart 2009


Even ondergedoken geweest, maar zeker niet stilgezeten. In het nieuwste nummer van Feyenoord Magazine aandacht voor het nomadenbestaan van oud-doelman Ton van Engelen, al ruim twintig jaar soigneur in de Tour de France en andere wielerkoersen. Kuiten knijpen en broodjes smeren op z'n Brabants.

Een fragment:

Er is veel veranderd, maar volgens Van Engelen is de romantiek gebleven. Hij leidt nog steeds het zigeunerleventje waarin hij zich thuisvoelt. Rondes ziet hij nog steeds als vakantie, omwille van een schitterende uitzicht neemt hij wel eens een langere route naar de finish. ‘Voor de renners is het wel vreselijk zwaar. Wielrennen is een echte sport, vergeleken daarmee is voetbal maar een spelletje.’

                            
                                      
                        

10 maart 2009


Hij ligt in de winkel hoor, de nieuwe Achilles. Bestellen kan ook, hier bijvoorbeeld:

Uitgever LJ Veen
                                
Nog een klein tipje van de sluier dan? Ok:

Met zijn nieuwe tweedehandsje trok Dries er nog vaker op uit. De aversie van zijn ouders tegen het sporten bleef, maar zolang hij zijn verplichtingen op de boerderij nakwam, lieten ze Dries begaan. ‘Pas op dat je niet valt,’ zei zijn moeder als hij ging trainen. Ze zou dat blijven doen, ook toen Dries een beroemdheid was. Een wedstrijd bezoeken zouden zijn ouders echter nooit. Ze hielden trouwens ook niet van reizen, Gerrit en Reintje. Vader ging nog wel eens naar de veemarkt in Zwolle, maar moeder verliet het dorp nooit. Ze waren gelukkig op de boerderij en niet geïnteresseerd in fratsen. Aan televisie en telefoon deden ze niet en als er iets stuk ging, keken ze eerst of er ergens een krijgertje te vinden was. Gevarieerd was het leven van de Van Wijhe’s niet te noemen. Slapen, eten, hard werken en op zondag twee keer naar de Hervormde Kerk, dat was het wel zo’n beetje. Vanzelfsprekend volgde Dries zijn ouders naar de kerk, maar boeien kon het hem allemaal niet. In gedachten was hij aan het fietsen en als hij ‘amen’ hoorde, wist Dries nooit waar de dominee het over had gehad. Zo vanzelfsprekend als het kerkbezoek, was het voor Dries dat hij zondags niet sportte. Hij deed het voor zijn ouders. Ook als volwassene brak hij niet met die regel. Hij ging op de dag des Heren dan wel een stukje fietsen, maar niks fanatieks. Gewoon een ‘toertochtje met de handjes op het stuur’, ‘even bezinnen’. Zoals Veluwse vrouwen zondags wel mochten breien, mits ze het ’s avonds weer uithaalden en de wol terug op de bol deden. Dan was het geen werk geweest, maar een bezigheid. Dries vond het allemaal prima. Hij eerbiedigde de zondagsrust voor zijn ouders én om op krachten te komen, met zijn eigen overtuiging had het niets te maken.


2 maart 2009


Niet al mijn verhalen die ergens gepubliceerd worden, zet ik op de site, maar deze, Stoere meiden met een missie in het AD over rugbydames die alles opzij zetten om goed aan de start te verschijnen bij het WK Sevens in Dubai, vind ik wel bijzonder. Tweeling gebaard? Hup, vier maanden later weer op het rugbyveld. Twee weken voor het toernooi de voorste kruisband afgescheurd? Nie zeike, Marijke, gewoon de pijn verbijten om de eerste wedstrijd te halen. Bewonderenswaardig. Zelfs de reiskosten (in Nederland) betalen de meiden zelf.

                          
                                              
                                    Op een achterafveldje van het Nationaal Rugby Centrum in
                                    Amsterdam vliegen kluiten modder en gras door de lucht.
                                    Voor vertrek naar Dubai werken de beste rugbyspeelsters
                                    van Nederland hun laatste training af.         Foto: Milan Rinck



24 februari 2009


In het AD van vandaag een voorpublicatie van mijn verhaal over 'Dolle' Dries van Wijhe. Volgende week verschijnt het nieuwste nummer van Achilles - het verdacht veel op een boek lijkend sporttijdschrift - met het complete portret, misschien wel een minibiografie.

Hier de voorpublicatie:

Het geheim van Dolle Dries

En hier de prachtige voorkant:


                             

23 februari 2008


Deze maand in Feyenoord Magazine: De Che Guevara van Feyenoord. Een portret van de veel te vroeg overleden Feyenoord middenvelder, de vriendelijke rebel René Notten.

Als alle spelers van Feyenoord eruit zouden zien als René Notten, dacht ik als tienjarig jochie, dan werden we vast elk jaar kampioen. Gebeeldhouwde, stoere koppen, lange zwarte manen en weelderige baarden: bij het zien van elf Nottens in roodwit zou het de tegenstander al in de tunnel dun door de broek lopen.


                          


1 februari 2009


Goed nieuws: Mijn boek wordt opnieuw uitgegeven, bij Eldorado Reizen. De Maradona van China is erg goed verkocht onder voetballiefhebbers, maar omdat het eigenlijk over reizen gaat en de avonturen beleefd tijdens de zoektocht naar de beste voetballers, hopen we zo ook de lezers van reisliteratuur aan te spreken. Het wordt een goedkopere uitgave met de uitstraling van een reisboek. Keep you informed.


30 januari 2009


Shame on me. Meer dan een maand geen update, Idzenga kon het wel druk hebben. Nou, om eerlijk te zijn. Ja, erg druk geweest. Artikelen voor het AD (voornamelijk basketbal), Feyenoord Magazine en Achilles. Volgende maand komt Achilles 04 - het verdacht veel op een boek lijkend sporttijdschrift - uit met als coverstory Dries van Wijhe. Ik, en gelukkig ook de redactie van Achilles, vond het hoog tijd voor een portret van een van de grootste en in ieder geval opmerkelijkste topsporters van de laatste honderd jaar. Het was een megaklus om dit natuurverschijnsel op schaatsen (en skeelers en de fiets) in een verhaal te vangen, maar ik ben erg blij met het resultaat. Snel meer dus.

Deze maand in Feyenoord Magazine 'Het Verdriet van Wageningen', over de veel te vroeg gestorven Feyenoorder Tom Krommendijk.


                           
                          

Hier een fragment:

In het huis van Mark Krommendijk hangen geen beelden van broer Tom. ‘Ik kan er niet steeds naar kijken, het is nog te pijnlijk.’ Toch zoekt en vindt hij een doos met oude foto’s uit de Feyenoord-periode en het Hummelshirt met HCS-reclame. Het nummer 10 is naamloos. Het ruikt muf. We zijn even stil. Dan filosoferen we hoe het met Tom zou gaan als hij nog geleefd had. ‘Hij zou erg verdrietig zijn geweest, omdat hij geen voetballer meer was. Voetbal was alles voor Tom. Voetbal was zijn leven.’